Bukowski Antoni (1812–1887), działacz narodowy doby powstaniowej, ur. w dziedzicznym Gościeszynie w Wielkopolsce. W r. 1831 pospieszył do Warszawy i tam zaciągnął się do pierwszego pułku mazurów. Bił się pod Grochowem, Wielkim Dębem, Kuflewem i pod Mińskiem. W dwóch ostatnich bitwach był dwa razy rannym. Odznaczony srebrnym krzyżem virtuti militari, był z Dembińskim na Litwie w trzecim pułku strzelców pieszych. Uczestniczył w bitwach: pod Wilnem, Janowem, Kownem i w innych drobniejszych utarczkach, po czym z korpusem Giełguda przeszedł do Prus, gdzie uwięziony przebył sześć miesięcy w twierdzy kołobrzeskiej. Osiadłszy na ojczystej roli, pracował wspólnie z Adolfem Malczewskim nad uświadamianiem ludu wiejskiego, a po przeniesieniu się do Królestwa Kongresowego w nabytej wsi Zdziemborzu (pow. lipnowski) kontynuował tę działalność jako członek Towarz. Demokr. W r. 1846 wydalony z granic Kongresówki, wrócił do Ks. Poznańskiego, gdzie brał czynny udział w wypadkach r. 1848 i w organizacji narodowej powstania styczniowego, która dostarczała środków walczącym za kordonem rodakom. Umarł 26 II 1887.

Giller A., Wieniec Pamiątkowy, Raperswil, 1881, 407–9; Karwowski S., Historia W. Księstwa Poznańskiego, 1920; »Praca« 1898, nr 17.

Justyn Sokulski